Uniwersytet Warszawski

ANTROPOLOGIA WSPÓŁCZESNOŚCI
ANIMACJA DZIAŁAŃ LOKALNYCH

Instytut Stosowanych Nauk Społecznych
Uniwersytet Warszawski
Nowy Świat 69, 00-927 Warszawa

20 stycznia 2012

Formalny Standard Prac

17:55

Standard formalny zaliczeniowych prac pisemnych

Poniższe uwagi odnoszą się także do prac magisterskich (wyjąwszy – w zasadzie – objętość – por. niżej)

UWAGA: proszę się nie przerażać szczegółowością tych porad, przekonacie się Państwo, że taki przewodnik się przydaje, a więc:

- w absolutnie wyjątkowych wypadkach, po uzgodnieniu z osobą prowadzącą, prace zaliczeniowe mogą być pisane odręcznie; jednak standard to wydruk komputerowy;

objętość prac zaliczeniowych: na ogół do 5 stron znormalizowanego wydruku komputerowego czyli: – ok. 1800 znaków na stronie (spacje też są znakami), a więc: ok. 30 wierszy x ok.60 znaków w wierszu; – prace powinny być napisane w standardzie:
czcionka Times New Roman;
wielkość czcionki -14 ;
odstęp między wierszami - 1,5;

marginesy: – prawy (2,5 cm) i lewy (3,0 cm) margines oraz marginesy przypisów powinny być wyrównane, marginesy górny i dolny – 1,8 cm;

wygląd tekstu:

- tekst powinien być sformatowany bez znaczków, „ptaszków”, zróżnicowanych czcionek, nadużywania bolda, nadużywania odstępów, itp. ozdób;

pierwszy akapit zawsze „dociągnięty” do marginesu; następne z tzw. wcięciem (1 „kliknięcie” w tabulator);

- przypominam, że akapity sugerują nową myśl, więc proszę ich używać wyłącznie w takim wypadku gdy owa myśl się pojawia w tekście;

objętość prac magisterskich - do sensownego wyczerpania tematu; zwykle prace teoretyczne są nieco krótsze; prace empiryczne – dłuższe; ale objętość pracy magisterskiej nie jest tutaj unormowana (moja miała 36 stron łącznie z obszerną bibliografią); „średnia objętość” to, jak pokazuje praktyka, ok. 60 – 80 stron;

śródtytuły:

- jeżeli praca jest podzielona na podrozdziały i/lub mniejsze fragmenty – powinny one być sygnalizowane śródtytułami, bez numerków typu: 1.2.3.1; proszę unikać przy tym stylu dzielenia tekstów (jeśli się Państwo przy nim uprzecie) wyższych podziałów niż symbolizowane przez: 1.2, 1.3, itd.; nie należy także odwoływać się do myśli wyrażonych wcześniej, np. tak: „podobnie we fragmencie 1.2.3.4″) bo Czytelnik zaczyna się gubić;

fragmentów i podrozdziałów nie zaznaczamy nową stroną tylko podwójnym odstępem od końca ostatniego akapitu (czyli 1,5 x 2); odstęp między tytułem podrozdziału a tekstem powinien wynosić 1,5;

- w przypadku prac magisterskich rozdział zaczynamy od nowej strony - zawsze sygnalizując go tak:

Rozdział II lub ROZDZIAŁ II
Tytuł rozdziału lub TYTUŁ ROZDZIAŁU;
przykład:

ROZDZIAŁ PIERWSZY
TEORETYCZNE UWARUNKOWANIA NIEWYUCZALNOŚCI STUDENTÓW I DOKTORANTÓW W ZAKRESIE FORMATOWANIA TEKSTÓW

Uwagi wstępne
Zagadnienia formatowania tekstów, prawidłowego stawiania znaków interpunkcyjnych oraz estetyki tekstu, z punktu widzenia kompetentnego odbiorcy mogą czasem wpływać na ocenę merytoryczną pracy.

- Po maximum trzech odstępach (1,5 x 3) następuje tekst (ewentualnie poprzedzony śródtytułem);

tytułów i śródtytułów nie wyśrodkowujemy; zawsze piszemy je od początku lewego marginesu (nasza strona lewa – ekranu prawa);

praca zaliczeniowa także powinna „posiadać” tytuł;

- wszystkie oddawane teksty powinny być SPRAWDZONE pod względem ortografii, tzw. literówek i interpunkcji; przypominam, że Państwo Dysortograficy mają do dyspozycji odpowiednią opcję w komputerze i/lub życzliwych Kolegów;

- na końcu tekstu powinna być zamieszczona literatura cytowana lub bibliografia (wzór i uwagi na ten temat, por. niżej);

- obowiązuje prawidłowa aparatura bibliograficzna w tekście i na końcu (wzory adresów bibliograficznych, por: niżej);

- teksty mogą być ilustrowane, ilustracje powinny mieć tzw. główki, czyli np.: il.1 lub fotografia 1tytuł i pod spodem źródło;

przykład:

Il. 1, Émile Durkheim
Emile Durkheim
źródło: Wikipedia, [na:] http://pl.wikipedia.org/wiki/Emile_Durkheim, [ost. wiz. 24.06.2004].

- prace zawsze powinny być PODPISANE imieniem i nazwiskiem Autora(ów);

prace piszemy w pierwszej osobie liczby pojedynczej; proszę unikać zarówno stylu: „zrobiono/wykonano”, jak i stylu, w którym pojedynczy Autor używa tzw. pluralis maiestatis ( np.: „jak już wcześniej stwierdziliśmy”); pierwsza osoba lp.: „zrealizowałam badania” – symbolizuje osobistą odpowiedzialność Autora za tekst;

liczby mnogiej używamy tylko jeśli konkretna praca jest dziełem zbiorowym;

- dobrze też jest nie nadużywać słówka „ja”, np.: „ja sądzę, że” , wystarczy pisać „sądzę, że”;

cytaty z literatury tzw. fachowej ZAWSZE muszą być opatrzone cudzysłowem oraz odnośnikiem do źródła; nie powinny być wyodrębniane z tekstu jako osobne akapity; por. uwagi niżej i wzory przypisów; NIE POWINNY BYĆ PISANE KURSYWĄ;

cytaty z materiałów badawczych można zaznaczać bądź cudzysłowem, bądź kursywą; ich również nie wyodrębniamy specjalnie; sygnalizujemy je tylko dwukropkiem;

- ponadto cytaty z materiału badawczego powinny zawierać zakodowane dane umożliwiające rozszyfrowanie takiego źródła, np.: WK25 - co oznacza: wywiad z kobietą w wieku 25 lat; albo Marek(WH15) - co oznacza: identyfikację badanej osoby (imię jest zmienione) pochodzącej z Warszawy, będącej hiphopowcem i mającej 15 lat; albo W12K - co oznacza wywiad nr 12 przeprowadzony z osobą płci żeńskiej; to samo odnosi się do źródeł takich jak: dyskografie, materiały prasowe, fotografie itp.; np.: Viva18fot3, co oznacza fotografię nr 3 z pisma „Viva” nr 18; albo MW/05/4/10, co oznacza „Młodego Wędkarza” z roku 2005, nr pisma 4, artykuł zewidencjonowany przez nas jako 10;

cytaty z internetu powinny mieć adres do strony, z której zostały „ściągnięte” i datę ostatniej wizyty;

cytując po raz pierwszy poglądy konkretnego uczonego jesteśmy zobowiązani podać jego pełne imię i nazwisko (bez tytulatury); następnym razem używamy tylko nazwiska lub nazywamy go „omawianym (cytowanym) autorem” albo – po prostu – „autorem”; uwaga: dotyczy to też osób bezpośrednio Państwu znanych np. z sal wykładowych; proszę się nie obawiać, że zostaniecie Państwo uznani za „niegrzecznych”;

nie powinniśmy kończyć rozdziału lub podrozdziału cytatem tylko konkluzją lub podsumowaniem własnego autorstwa;

przypisy w pracy – zarówno zaliczeniowej, jak i magisterskiej, mogą być z grubsza trojakiego rodzaju:

a) mogą zawierać uwagi tzw. dygresyjne, uzupełniające tekst główny, komentujące go, poszerzające o boczne wątki, itp.; tego typu przypisy nie powinny być zbyt obszerne – np. zajmować pół strony tekstu;
b) powinny zawierać adresy bibliograficzne, (por. niżej i wzory);
c) powinny wyjaśniać zabiegi stosowane w tekście, np.: opisane wyżej zasady kodowania materiału badawczego;

przypisy – adresy bibliograficzne w każdej pracy, w której przywołujemy, omawiamy własnymi słowami lub cytujemy myśli innych autorów są konieczne;

- przypisy wykonujemy mniejszą wielkością czcionki (10 lub 11); – w przypisach odstęp między wierszami powinien wynosić – 1; – umieszczamy je zawsze na dole tej samej strony, nie na końcu pracy i nie pod jej częściami;

Wzór początku tekstu dla pracy zaliczeniowej:
Anna Kowalska
III ROK AW.ADL
15.12.2006 roku, Warszawa

WYMIANA JAKO IDEA POWROTU DO KORZENI (może być capitalikami, tak jak tu, ale nie musi, może być z boldem), po czym 2 odstępy po 1,5.

 

Śródtytuł – np. „Uwagi wstępne”, sformułowanie problemu, itd, po czym 1 odstęp i następuje tekst, wyglądający graficznie tak:
Samopomoc, która ciągle jest, wg mnie, bardziej postulatem niż podstawą ideologii polskich NGO’s i ich otoczenia społecznego zawsze opiera się na jednym z najbardziej elementarnych działań ludzkich czyli na wymianie: „Ci, którzy ofiarowują sobie nawzajem podarunki najdłużej pozostają przyjaciółmi jeśli rzeczy zdołają przybrać zły obrót” brzmią strofy „Havamal”, jednego z poematów skandynawskiej „Eddy” cytowane przez Marcela Maussa w znanej pracy „Szkic o darze. Forma i podstawa wymiany w społeczeństwach archaicznych”?. (przypis podający źródło cytatu na dole strony lub w tekście, por. niżej wzory przypisów) Mimo że cytowana praca dotyczy tzw. społeczeństw pierwotnych, opisuje wiele na tyle uniwersalnych mechanizmów kulturowych, że warto potraktować ją jako źródło inspiracji w tych rozważaniach.
Za Maussem możemy np. powtórzyć pytanie: „Jaka siła tkwiąca w rzeczy, którą się daje, sprawia, że obdarowany ją odwzajemnia?”? . Siłę tę autor określa przy pomocy maoryjskiego terminu „Hau”. Oznacza on duszę rzeczy, ale i „duszę lasu”. Pobudza ciąg użytkowników do obdarowywania siebie nawzajem. Należąc jednak do wielu, nie należy naprawdę do nikogo: „Taonga? i wszelkie mienie osobiste w sensie ścisłym ma hau, moc duchową. Pan daje mi jedno z nich, ja daję je komuś trzeciemu, a on zwraca mi inne, gdyż jest popychany przez hau mego podarunku; ja zaś jestem obowiązany dać panu tę rzecz, gdyż trzeba, bym oddał panu to, co jest w rzeczywistości wytworem hau pańskiego taonga”. Mauss, analizując wymianę, zauważył, że tworzy ona „system świadczeń całościowych”, bo partnerzy wymiany obdarowują się nie tylko dobrami materialnymi, ale także dobrami niematerialnymi. Po drugie, to nie jednostki, ale zbiorowości zobowiązują się wzajemnie. I wreszcie – świadczenia i przeciwświadczenia, dokonując się w formie „raczej dobrowolnej”, w istocie są obowiązkowe, „pod karą wojny prywatnej lub publicznej”. „Hau” unaocznia ideę wymiany jako spoiwa wielu aspektów życia społecznego. Świadczenie całościowe jest zarazem zespołem społecznych obowiązków: obowiązku odwzajemniania darów otrzymanych, obowiązku dawania podarunków i obowiązku przyjmowania ich.

Śródtytuły - w kolejnych fragmentach mogą sygnalizować omawiane podstawy teoretyczne, metodologiczne oraz szczegółowo zwartość pracy (kolejne analizy teoretyczne i/lub empiryczne, interpretacje i wnioski).

_________________
1 M.Mauss, Socjologia i antropologia, Warszawa 1973, PWN, s.211.
2 Tamże, s.214.
3 Taonga to „wszystko co jest własnością w sensie właściwym, wszystko, co czyni bogatym, potężnym, wpływowym, wszystko co może być wymieniane, co może być przedmiotem kompensaty” (tamże, s. 223).


1

 

Literatura cytowana (lub Bibliografia); bold, kapitaliki, jw. (do wyboru – mogą być, ale nie muszą) – w pracy zaliczeniowej powinna się znaleźć na końcu tekstu (po odstępie 2 x 1,5); w pracy magisterskiej zamieszczamy ją od początku nowej strony.

inne elementy tekstu: wykresy, diagramy, schematy, rysunki, fotografie, tabele: proszę dopilnować by zawsze miały numer, tytuł – nad obrazkiem oraz źródło – pod obrazkiem (jeśli reprodukowane z dzieła innego autora podajemy je jako adres bibliograficzny, jeśli sami jesteśmy ich autorami – używamy formuły: opracowanie własne, ze zbiorów autora;

przykład:

Rys. 1, Podobieństwo rodzinne w wersji standardowej.

źródło: G. Kleiber, Semantyka prototypu. Kategorie i znaczenia leksykalne, Kraków 2003, Universitas, s. 55.

uwaga: tytuł i informację o źródle zapisujemy mniejszą czcionką, więc tekst piszemy rozmiarem 14, zaś tu używamy rozmiaru 11 lub 12, odstępy tym razem wynoszą 1, a nie 1,5! Nie wolno przenosić mniejszych tabel na następną stronę!!! Jeśli tabela nie mieści się na jednej stronie, przenosząc ją musimy powtórzyć jej numer i tytuł, dodając skrót „cd”; Podaję jeszcze przykład formatowania tabel:

Tab.8 Problemy miejscowości wskazane przez młodzież wg typów szkół, w %*.

problem ogółem G LO T LZ LP ZSZ
infrastruktura 78 79 83 56 114 59 88
uzależnienia 70 70 59 92 67 94 63
przestępczość 57 57 56 68 57 78 41
czas wolny 49 41 64 52 57 69 42
bezrobocie 32 30 44 24 86 22 21
polityka lokalna 14 13 19 10 5 28 9
bieda 12 14 11 4 5 13 11
stosunki międzyludzkie 10 9 13 8 14 19 4
problemy z policją 5 4 2 11 0 0 11

źródło: opracowanie własne.
* tu i w dalszych tabelach tego typu w kolumnach: G to gimnazjum; LO to liceum ogólnokształcące, T to technikum; LZ to liceum zawodowe; LP to liceum profilowane; ZSZ to zasadnicza szkoła zawodowa.

Tab. 19 Infrastruktura: ośrodek sportowy/obiekt sportowy -odpowiedzi wg typu szkoły, w %.

typ szkoły jest nie ma jest potrzebny młodzieży
gimnazjum 76 18 51
liceum ogólnokształcące 84 12 46
technikum 73 18 57
liceum zawodowe 33 62 29
liceum profilowane 94 3 21
zasadnicza szkoła zawodowa 66 31 36
ogółem 77 18 48

źródło: B.Fatyga i in., Dwie prawdy o aktywności, MENiS, Warszawa 2005, s.25.

Jak Państwo widzicie, tzw. główka tabeli zaznaczona jest boldem, podobnie jak kategoria ogółem, dane w kolumnach są wyśrodkowane, sama tabela jest sformatowana jak najprościej, a dodatkowe informacje są oznaczone gwiazdeczką. Jeżeli dane z tabeli pochodzą z naszych własnych badań, nie musimy podawać źródła pod tabelą. Zapis – źródło: opracowanie własne stosujemy wtedy, kiedy w tabeli zestawiamy cudze wyniki inaczej niż to zrobił autor badania. W takim wypadku podajemy też adres.

Uwagi dodatkowe: (po dwukropku zawsze z małej litery, zwłaszcza w wyliczeniach)
nazwy własne (nazwiska osób, nazwy geograficzne, krajów, narodowości, nazewnictwo instytucji, nazwy wielkich wydarzeń historycznych określa w polszczyźnie zasadniczo stała reguła ortograficzna – proszę sprawdzać w słowniku ortograficznym lub na stronach PWN, np.:so.pwn.pl/zasady.php?id=629866;

wzory przypisów, wg funkcjonujących obecnie w literaturze naukowej standardów:

uwaga ogólna: w wypadku przypisów najważniejsza jest konsekwencja; wzorów jest wiele; niektóre są uważane za bardziej poprawne niż inne, ale dużym błędem jest stosowanie niejednolitego rodzaju notacji. No i moja zmora przy poprawianiu prac magisterskich i doktorskich: PROSZĘ STAWIAĆ KROPKI PO PRZYPISACH!!!

 

a) forma przypisu na dole strony – uwaga na zastosowanie kursywy i cudzysłowu w przykładach: 

1 autor, 1 książka, (odpowiednio książka dwóch lub trzech autorów):
Weber M., Etyka protestancka a duch kapitalizmu, Lublin 1994, wyd. Tekst, s. 1. (lub: ss.1-10.);

przywołanie tego samego źródła z tej samej strony:
Ibidem. (albo po polsku – Tamże.);

to samo źródło z innym numerem strony:
Op. cit., s. 16. (lub po polsku: Dz.cyt.,ss.22-23.);

uwaga – to samo źródło, cytowane już nie po kolei (jak wyżej) tylko po przerwie wypełnionej jakimiś innymi cytowaniami, zapisujemy następująco:
Weber M., Op.cit., s.53.

uwaga – jeżeli autor wydał w danym roku kilka prac to zapisujemy je dodając do miejsca i roku wydania kolejne literki alfabetu, np.: Berdyczów 1993a; Londyn 1993b;

dzieło zbiorowe pod redakcją:
Harvey O.J. (red.), Motivation and Social Interaction, New York 1963, Ronald Press.

rozdział w pracy dwóch lub kilku autorów, proszę zwrócić uwagę, że kursywą jest tu zaznaczone tylko dzieło główne:
Marks K, W kwestii żydowskiej, (w:) K.Marks, F.Engels, Dzieła, t.1, Warszawa 1962, KiW, ss. 420-425.

tekst wybranego autora z dzieła zbiorowego pod redakcją 1 osoby:
Garfinkel H., A Conception of, and Experiments with, <Trust> as a Condition of Stable Concerted Actions, (w:) O.J. Harvey (red.),Motivation and Social Interaction, New York 1963, Ronald Press.

uwaga – jeśli autorów (lub redaktorów) danego dzieła jest więcej, to – wymieniamy trzech kolejnych, w innych wypadkach stosujemy formułę następującą, (odpowiednio też w notacji dotyczącej redakcji):
Schmidt H. i in.(red.), Ogólna teoria wszystkiego, Warszawa 20020, Galaxy, s. 1001.

jeśli chcemy przywołać to samo dzieło i konkretny tekst napisany przez kilku autorów zapisujemy to następująco: 
Kowalski J. i in., Szczegółowe zastosowanie OTW, (w:) H. Schmidt i in. (red.), op.cit., s.2008.

artykuł w czasopiśmie lub gazecie:
Janik L., Rock jako przedmiot zainteresowań młodzieży, (w:) „Kultura i Społeczeństwo„, nr 1-2, s. 15.
JP, Stopa rośnie, (w:) „Gazeta niecodzienna„, nr 34 (758), s. 5. (ostatecznie można też zanotować następująco: z dn. 45 stycznia 2120 r.);

przypisy dla stron internetowych:
a) podajemy adres strony, jeśli nie ma konkretnego autora;
b) podajemy autora i tytuł dzieła oraz adres strony jeśli tekst zawiera odpowiednie dane;
c) na końcu podajemy datę ostatniej wizyty na stronie, np.: ost. wiz. 24.06.2004.

przypis w tekście może też „zaistnieć” w formie skróconej, ale w bibliografii musi być podany w formie kompletnej (por. niżej); wzór:

Jak pisze Jerzy Kowalski w cytowanej pracy, problem jest poważny (Kowalski 2005: 35). Po dwukropku podajemy w takim zapisie numer strony.

Bibliografia

 

praktyczne rozróżnienie „Literatury cytowanej” i „Bibliografii” oraz wzory przypisów i wzory końcowego zestawienia literatury

- nazwami „Literatura wykorzystana” lub „Literatura cytowana” w pracy posługujemy się wtedy, gdy chcemy udokumentować tylko i wyłącznie te źródła, którymi posłużyliśmy się w tekście bądź je cytując, bądź je omawiając, np. w takiej konwencji:

Jak powiada Jan Kowalski: „Świat mi się zasadniczo nie podoba, ale go badam” (Kowalski 2004: 44). (Pełny adres bibliograficzny powinniśmy powtórzyć w zestawieniu końcowym);

- nazwa „bibliografia” sugeruje tymczasem stan już dzisiaj niemal niemożliwy do osiągnięcia dla żadnego Autora, czyli iż przeczytał on wszystko co dotyczy jego tematu; w każdym razie w bibliografii wskazujemy także źródła, do których nie ma bezpośrednich odniesień w tekście pracy, ale które wpłynęły na jej ostateczną wymowę intelektualną;

bibliografię umieszczamy na końcu pracy podając pełne adresy wg wzorów zamieszczonych wyżej i w porządku alfabetycznym. Dopuszczalne jest podzielenie bibliografii wg np.: typu źródeł (osobno literatura naukowa, artykuły gazetowe, dyskografia i strony internetowe). W bibliografii nie podajemy numerów stron.

przykład:

BibliografiaHarvey O.J. (red.), Motivation and Social Interaction, New York 1963, Ronald Press.
Janik L., Rock jako przedmiot zainteresowań młodzieży, (w:) „Kultura i Społeczeństwo„, nr 1-2.
JP, Stopa rośnie, (w:) „Gazeta niecodzienna„, nr 34 (758), s. 5. (lub: z dn. 45 stycznia 2120 r.).
Marks K, W kwestii żydowskiej, (w:) K.Marks, F.Engels, Dzieła, t.1, Warszawa 1962, KiW.
Schmidt H. i in.(red.), Ogólna teoria wszystkiego, Warszawa 20020, Galaxy.
Weber M., Etyka protestancka a duch kapitalizmu, Lublin 1994, wyd. Tekst.

aneksy
- w pracach empirycznych konieczne jest zamieszczenie w aneksie wzorów narzędzi badawczych (wzoru ankiety,
dyspozycji do wywiadu, schematu analizy, itp.);
- w aneksie mogą się znaleźć także materiały badawcze, jeśli – oczywiście – nie przekracza to granic zdrowego
rozsądku (mogą to być typowe przykłady);
- w aneksie można zamieszczać także przykładowe analizy, ilustracje, itp.

Brak komentarzy »

Brak komentarzy.

Kanał RSS z komentarzami do tego wpisu. TrackBack URL

Dodaj komentarz

Instytut Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytet Warszawski Nowy Świat 69 00-927 Warszawa